dinsdag 10 mei, 2016

Opgesloten op Bevrijdingsdag

IMG_20160505_123806

Voor wie denkt dat ik iedere dag mezelf helemaal het leplazarus sport, dat is niet zo. Ik heb ook rustdagen en geniet echt wel regelmatig van het niet sporten, social time en dagjes weg.

Hurry hurry

Met Bevrijdingsdag bevond ik me dan ook met mijn beste vrienden op weg richting Brussel, waar we ten zuiden van de stad een geweldige Airbnb hadden gehuurd (kasteel… hallooooo!). Daar aangekomen bleek het kasteel er nog mooier uit te zien dan op de foto’s. De deur stond uitnodigend open. Schijnbaar kan dat hier in dit kleine dorpje vol met buiten proportie grote woningen. Door de gastheer werden we naar de bovenste verdieping geleid, waar twee 2-persoons kamers waren, maar ook een 4-persoon appartement. De keuze was snel gemaakt en het 4-persoonsappartement, met balkon en het torentje where ours.
KasteelDe gastheer checkte nog de laatste dingen in het appartement en wij ontdekten dat we nog welgeteld 10  minuten hadden om de trein te halen anders moesten we een uur wachten. In die 10 minuten presteerden we het om eerst de auto’s elders de parkeren, een paar keer de trappen naar de bovenste verdieping op en af te rennen (shit dit nog vergeten, en dat!), ook nog de kamerdeur op slot te doen (want de voordeur stond wel heel uitnodigend open, een sprint te trekken naar het station (welke gelukkig direct naast het kasteel lag), de ticketmachines te zoeken, kaartjes te kopen, te printen, het verkeerde perron op te rennen, terug naar het goede perron en op tijd te zijn om de trein aan te zien komen rijden. En dat bij zo’n 25 graden onder een brandende zon.

Opgesloten

Zweet gutste van mijn rug en we ploften neer op de bankjes, rugzak op schoot. En toen voelde ik iets. Ik voelde iets trillen in mijn tas. Wat is dat dan? O mijn telefoon! Maar wie belt mij hier in Belgie? O jee… Ik herkende het nummer. Het was het nummer van onze gastheer. Ik begon nattigheid te voelen en dat was niet het zweet dat langs mijn ruggengraat naar beneden rolde. Ik nam de telefoon aan.
– Hallo met Andrea
– Halloooo?? You locked me up in the appartment (zwaar Frans accent, heel komisch)
– We did what?
– Locked me up!
– Nooooooooo
– Yes! (En eigenlijk klonk hij hierbij erg vrolijk) And there is nobody at home. Did you take the key?
– Yes
– O… that’s the only one we have.
– Nooooooooo
– Yes (hij moest nu zelfs lachen!)
– O shit…
Drie paar ogen keken me vragend aan. “We hebben onze gastheer in het appartement opgesloten… En dat op Bevrijdingsdag…”.

Set him free

Snel beraad en een stop van de trein maakte dat we de trein uitsprintten. Daar stonden we, in de middle of nowhere, brandend zonnetje en de trein terug zagen voor onze neus wegrijden vanaf het andere perron. Ook deze zou pas weer over een uur rijden. Google maps is op zulke momenten een uitkomst en we hadden een wandeling van 3 kilometer voor de boeg, terug naar het kasteel. Dat was sneller dan op de trein wachten.
IMG_20160505_123806De paden op, de lanen in. Door het glooiende landschap en kleine dorpjes ten zuiden van Brussel. Toeristen ten top hoe we daar met onze rugzakken rond liepen. Alsof we een hele dag op pad waren. Na een klein half uur doorstappen waren we terug bij het kasteel. De voordeur nog wagenwijd open. Snel naar boven, waar we onze gastheer bevrijdden uit zijn netelige positie, genietend op het balkon. Grote smile op zijn gezicht. En als dank werden we allemaal in het busje geladen en voor de deur van Cantillon in Brussel gedropt.
IMG_20160505_131148

Foto van kasteel: Airbnb

Reacties


Related Posts


Sportweek 42 2016
Sportweek 42 2016
Sportweek
Blij ei  met een DQ achter de naam!
Blij ei met een DQ achter de naam!
Wedstrijd
Waar moet je zijn in Berlijn? Weekly Queeste #18
Waar moet je zijn in Berlijn? Weekly Queeste #18
Weekly Queeste

There are no comments yet, add one below.

Leave a Comment


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *