donderdag 08 november, 2018

Sports diary #44 2018


Zo sta je met je ene been in de bijna vrieskou in Maurik en het andere been in nagenoeg tropische temperaturen in Sparta. Deze week was er eentje van uitersten. De kers op de taart, het toetje en misschien wel het hoogtepunt van mijn raceseizoen. Het Trifecta World Championship staat voor de deur!

Zondag
Nog nagenietend van Spartan Maurik zat ik vandaag foto’s uit te zoeken van de race van gisteren.

Maandag
Met het ene gave event nog niet koud achter de rug staat het volgende al weer aan de deur te kloppen. Na het werk begin ik met het inpakken van mijn koffer.

Dinsdag
Wel, niet, wel, niet. Op de een of andere manier kan ik deze weken geen motivatie opbrengen om te trainen. Komt ook omdat het nu zo vroeg donker is en mijn werkweken nu even uit zo’n 80 uur bestaan. Ik laat het maar over me heen komen. Het is nu even zoals het is en dit had ik ingecalculeerd. Het is ook niet erg om na al de races van de afgelopen weken even een paar weken niet veel te doen en rust te nemen voor wat komen gaat. Want… Sparta staat om de hoek. Het hoogtepunt van het jaar, voor mij. Het Trifecta World Championship…

Woensdag
Na het werk werden vandaag de laatste spullen van de waslijn geplukt en in de koffer gestouwd. Hoe krijg ik het altijd voor elkaar dat die koffer tot aan de nok toe gevuld is? Of ik nu 3 weken of 3 dagen weg ben. Voller kan niet…

Donderdag
Yes, het is weer reisdag! Mijn vlucht vertrok pas aan het begin van de middag, dus ik kon in alle rust ’s ochtends mijn dingen thuis doen voordat ik naar Schiphol vertrok. Eenmaal in het vliegtuig bleek ik met meerdere Spartans onderweg te zijn, onder andere wereldkampioen Jon Albon zat op dezelfde vlucht. In Athene aangekomen moest ik nog even wachten op een paar Spaanse collega’s en hadden we een transfer naar het hotel in Sparta. Daar konden we nog aanschuiven voor een typisch Grieks diner en toen snel onder de wol.

Vrijdag
Wat een dag. Waren het alle indrukken, de drukte, de warmte, de wedstrijdspanning?
Geen idee, misschien een combi van alles, maar halverwege de middag kwam er een hoofdpijn opzitten die op den duur zo erg werd dat ik tijdens de Nation Parade scheel keek en van mijn avondeten maar vijf hapjes op had omdat ik kotsmisselijk was. Met flink wat pijnstillers lag ik om 21 uur in bed. In ieder geval genoeg nachtrust! Maar dit was niet bepaald de voorbereiding die ik voor ogen had…

Zaterdag
De eerste racedag. En ik ben er zo niet klaar voor. Nog steeds een lichte zweem van hoofdpijn, ontbijt krijg ik nauwelijks weg. De strategie van vandaag: overleven en de hartslag laag houden. Dat ik uiteindelijk met een grote lach mijn Super en Sprint finish zegt veel over mijn mentale toestand: de migraine-aanval, de fikse warmte, het totale gebrek aan energie en een flinke zwik van de enkel (waar ik later op de avond enorme hinder van ondervind) tijdens de eerste race kregen mij er niet onder.
Schrikken was het dan ook toen ik ’s avonds niet meer op mijn voet kon staan en deze toch ook een aardige blauwe plek liet zien…

Totaal loop kilometers deze week: 27 km
Jaartotaal loopkilometers 2018: 868 km

Reacties

There are no comments yet, add one below.

Leave a Comment


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.