Persoonlijk

Lente en meer in de lucht

Gisteren was zo’n typische dag dat een looptraining je dag helemaal goed maakt Zo’n schakelpunt in de dag: voor het lopen sta je op standje onweer en na het lopen kun je de hele wereld aan. Hoe bedoel je runningtherapie?

[heading size=4 style=underline]Geen zin[/heading]Zal ik wel, zal ik niet, wel, niet, wel, niet. Alsof ik een madeliefje aan het plukken ben en het laatste blaadje mijn besluit bepaald. Zo stond ik woensdag te bedenken of ik zou gaan hardlopen. Ok, ja dus. Al had ik er geen zin in. Ik had nergens zin in. Maar ik moet toch echt die kilometers weer op gaan bouwen. En wetende dat hardlopen goed voor lijf en geest is… Volgende madeliefje: waarheen dan? Dat het een lld zou worden hoefde ik niet over na te denken. Volgens mijn schema zou ik 15 kilometer moeten lopen. Nu weet ik de weg in mijn omgeving blindelings te vinden en kan ik met allerlei lusjes steeds grotere rondjes maken. Maar welke kant ga ik eerst op?
1908172_10206124453137477_545753241776251970_n
[heading size=4 style=underline]Spring is coming[/heading]Ok, het madeliefje besloot waar ik zo ongeveer heen ging lopen. Voor het eerst sinds tijden weer eens 15 kilometer! Mooi moment om me weer ouderwets te bepakken met drinkzak, pleepapier (you never know), gelletje, pasjes, telefoon en voor de zekerheid een jasje. Vanochtend vroor het nog, maar nu schijnt er een fel zonnetje aan de blauwe hemel. Zodra ik de deur uitstap, voel ik de warmte van de zon door het kille windje heenprikken. De eerste kilometers gaan altijd een beetje sputterend. Mijn lichaam moet nog even uit standje ‘geen zin’ komen. Dat ‘geen zin’ is spontaan verdwenen als ik langs een boerderij loop waar ik de eerste lammetjes hoor mekkeren! Ik onderdruk de neiging om het erf op te sprinten en lammetjes plat te knuffelen, maar loop door met een lach van oor tot oor: het is lente. LEEEEENTEEE!!! En met deze optimistische constatering voel ik de lentekriebeltjes opborrelen. Dat het (bijna) lente is bewijzen ook de voorjaarsbloemetjes in de bermen. Krokussen, sneeuwklokjes en narcissen staan vrolijk met de kopjes in de zon. Het weer werkt lekker mee en de passerende fietsers en wandelaars zijn allemaal in opperbeste stemming. De ‘hoooi’s’ en ‘halloooo’s’ vliegen over en weer. Ik ben niet de enige met lentekriebels.
Met mijn rugzakje op geniet ik van de vrijheid die het hardlopen geeft. Ik heb genoeg mee om uren van huis te zijn. Tijd is van ondergeschikt belang, genieten juist des te belangrijker. Ik kan heen waar ik heen wil, zolang de benen me maar willen dragen.
lente 1
[heading size=4 style=underline]Hide and seek[/heading]Na 7 kilometer wijk ik af van mijn standaardrondje voor een lusje extra meters. Eindelijk zit ik weer eens in die flow van de lange duurloop. Genieten van het weer, de natuur, de rust, rugzakje op en self sufficient de hort op en… gedaan met de rust. Terwijl ik een onwerkelijk on-Nederlands stukje Utrechtse Heuvelrug beklim hoor ik van uit de verte het bwobwobwob geluid van zware motoren. Als ik bij de Piramide ben aangekomen krijg ik drie Apaches in beeld. Gedaan met de stilte, maar wel machtig om te zien (en te horen). Ik loop door en aan de noordkant van de Piramide volg ik de weg naar het oosten. Het bwobwobwob komt weer dichterbij en de Apaches komen recht over me heen. Bij de kruising steek ik over naar Den Treek. Ik zit al op 11 kilometer en om niet te veel over de 15 kilometer te gaan besluit ik een shortcut door het bos te nemen. Bwobwobwob, wéér recht over me heen! Ben ik vandaag een target ofzo? Ik gooi het tempo omhoog. Ik ben bijna bij mijn uitkijkpuntje en ik wil kijken of ik vanaf daar een beter zicht heb op de Apaches. Ik heb mijn tas nog niet afgedaan of daar bwobwobben ze weer over me heen. Even keert de rust weer en ik chill op het uitzichtpuntje, waar ik voor mijn gevoel al veel te lang niet ben geweest. Na enkele minuten hoor ik de Apaches weer naderen. De voorste vliegt nu lager en komt weer recht over me heen. Boven de veenplas blijft hij hangen, draait 180 graden en komt recht op me af. Maar het kat en muisspel is nu bijna gedaan. Ik verlaat het bos en loop weer richting de bewoonde wereld. Het bwobwobwob blijft achter en ik heb een paar waanzinnige beelden op mijn netvlies.
lente 2

Met 17 kilometer op de teller kom ik thuis aan. Van ‘geen zin’ is geen sprake meer. Liefst wil ik direct nog een rondje! Met de lente in de bol begin ik aan mijn werkzaamheden die die ochtend waren blijven liggen. Ook al is het maar 5 graden en nog volop winter…

Ook al de lente in je bol?

3 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!