Wedstrijd

Als Spartan in Schotland #1

Hoogste tijd om jullie eens op de hoogte te brengen van wat ik hier in Schotland aan het uitspoken ben! Want via instagram en facebook komen er allerlei foto’s en filmpjes je om de oren vliegen. Maare… hoe ging het nou zondag… Zondag? Ja, toen liep ik mee met de European Championships Spartan Race in Edinburgh.

[heading size=4 style=underline]Goede voorbereiding…?[/heading]Dat was dus de reden dat ik het afgelopen weekend gewoon in Schotland MOEST zijn. Ik had me in Praag gekwalificeerd en zo enorm veel zin om volle bak te kunnen knallen tijdens deze Spartan Beast afstand. Maar al voor mijn vertrek moest ik mijn verwachtingen enorm bij stellen. Tijdens de trailrunweek in Frankrijk bleek hooikoorts aardig wat roet in het eten te kunnen gooien. Nu regent het in Schotland bijna altijd én heb ik nu medicatie, dus dat probleem leek getackeld te zijn. Dan de achillespees, die nog steeds dwars is. Het terrein van de race was behoorlijk ‘heuvelachtig’. Sterker nog: in de race hadden we zo’n 1400 D+ aan hoogtemeters te verstouwen. Das nog meer dan dat de Ben Nevis hoog is! Uit voorzorg maakte ik met mezelf de afspraak: steilere stukken alleen wandelend omhoog en de load carry onderdelen verbood ik mezelf dit hardlopend te doen (voor zover dat überhaupt al mogelijk zou zijn). Daarnaast doe ik ook nog aan de LoveFitFood Challenge. In de week voor het EK merkte ik tijdens de trainingen dat er iets grandioos aan het veranderen is in mijn lichaam en dat de timing niet slechter kon zijn dan nu… Mijn lichaam kickt af van suiker en daarnaast is mijn energiesysteem zich aan het resetten van koolhydraatverbranding naar vetverbranding. Kun je hiermee wel een 20+ km met hoogtemeters en krachtonderdelen afleggen? Ik had er een hard hoofd in na de laatste WOD, die ik een weekje voor de Spartan race deed: ik kwam de WOD nauwelijks door en nadien zat ik te trillen als een rietje! Ik voelde me hondsberoerd…Verdomme…

[heading size=4 style=underline]Highway to…[/heading]Met een iets andere mindset dan dat ik normaal gesproken een wedstrijd in ga (als ik hem maar uit kan lopen… echt he… dat hoor je me niet snel zeggen!) zat ik donderdag op de boot naar Harwich om vanaf daar met de auto door te reizen naar ons Airbnb appartementje in Galashiels.
13709867_1125545494173482_8745285228789714805_nEen klein gehuchtje ongeveer een half uur rijden vanaf Edinburgh. Althans, als je de maximale rijsnelheid van 113 km/u aan houdt op wegen die in Nederland als max 60 zouden gelden (lees: onoverzichtelijke en smalle slingerweggetjes). Levensgevaarlijk dus en iets meer reistijd. Het appartementje was overcompleet, op wifi na. Soms best lastig als je donderdag nog een mail krijgt met de laatste info en je te printen fastpas (zo kwam ik in Galashiels in de bibliotheek uit), vrijdag de starttijden nog eens aangepast blijken te zijn en je nog met spoed op een reactie van de organisatie zit te wachten. Met mijn domme hoofd had ik me namelijk twee keer ingeschreven. Zag ik toen ik de afschriften van mijn credit card bekeek. AU! Gelukkig bleek Sjors zich in Duisburg gekwalificeerd te hebben die mijn registratie graag over wilde nemen, maar daarvoor moest wel één en ander geregeld worden met de organisatie.
13653013_1042913172490886_5369188070624927741_o

[heading size=4 style=underline]Briefing[/heading]Zaterdag om 13.00 uur vond de briefing plaats. Ruim op tijd vertrokken we vanuit ons appartement. Een mooie route om te rijden met aan de horizon de hogere heuvels, waar het hele gebeuren plaats zou vinden. Het weer viel me nog heel erg mee. Het was droog en zo nu en dan piepte de zon door de wolken heen. En koud was het ook niet. De voorspellingen voor zondag, mijn racedag, waren alleen een stukje slechter. Echt Schots. Na zo’n 45 minuten rijden (ook op z’n Schots) kwamen we bij Nine Mule Burn aan.
IMG_20160723_122253Een schapenfarm met oneindige weides, die zich tot ver in de heuvels uitstrekken. Parkeren ging supersnel en was direct grenzend aan het startterrein. Allereerst mijn eigen nummer ophalen, dat ging gesmeerd. En degene met wie ik mailcontact had gehad, was er zelf ook. Makkelijk! Nu nog Sjors zien te vinden, die die ochtend met het vliegtuig aan was gekomen. Hopelijk kon hij het op tijd redden.

[heading size=4 style=underline]Let’s get the party started![/heading]De sfeer zat er op het Spartan terrein al goed in. Dat kwam mede omdat vandaag honderden Spartans de Sprint liepen en bij de start door een ‘echte Spartan’ werden toegesproken.
13782253_1126874960707202_1223172135715212327_nHet publiek had goed zicht op de laatste hindernissen in het parcours, zoals monkeybars, touwklimmen, castle walls, (inverse) muren en het finish vuur. Met het mooie weer was het ook gezellig druk op het terrein. Vriendlief regelde ondertussen de perskaart en ik zocht de samenscholing rondom Joe Desena op. De briefing kon ieder moment beginnen. Hoor ik in eens Nederlands praten… HA! Sjors en consorten was gevonden! Tot dusver waren we de enige Nederlanders aanwezig. In de briefing kregen we uitleg over de obstakels. Daar zat niet veel nieuws tussen, alleen wel heel veel onderdelen die mandatory waren (móet je halen, anders doe je hem overnieuw en dat wil je echt niet met een load Carry en uit-burpeëen mag ook niet). De kriebels begonnen nu toch echt wel te komen!
IMG_20160723_131327Na de briefing konden Sjors en ik de overschrijving regelen. Blij dat we dat vandaag deden en niet morgen vroeg! Het internet vloog er om de haverklap uit en als we dit zondagochtend hadden moeten doen, werd dat stress. Te meer omdat de starttijd voor de dames een half uur en voor de heren 45 minuten was vervroegd! Olé!

[heading size=4 style=underline]Chillin'[/heading]Nadat alles geregeld was, ik mijn EK-shirtje in de shop had gescoord en chronishe trek had in koolhydraten doken we een pizzaria in. Ohoooo! Dat mag ik toch helemaal niet in de challenge? Nope, eigenlijk niet. Maar we zijn constant onderweg en dan heb ik echt geen zin om uren in een appartement te mealpreppen, omdat ik geen gluten, lactose en suiker mag. Ik wil wat zien van het land, niet van een keuken en de supermarkt. Plus het vasthouden aan de restricties leidt er toe dat ik de afgelopen dagen een groot te kort aan koolhydraten heb opgelopen, omdat er werkelijk nauwelijks iets zonder gluten verkrijgbaar is. En is er iets zonder gluten en lactose, dan zit het weer barstensvol suiker! Om een punthoofd van te krijgen. Pizza dus. En wat smaakte die goed!
De middag werd nog even goed cultuurhistorisch doorgebracht in de Rosslyn Chapel (je weet wel, van de Da Vinci Code), waar alles bol staat van de symboliek! Machtig interessant, indrukwekkend en mooi! Ook veel kleiner dan we dachten!
Terug in het appartement, zonder internet en tv is er weinig afleiding, werd de tas gepakt en kon ik heerlijk met de benen omhoog op de bank hangen. De spanning begon nu toch wel een beetje te komen. Met name de afstand van 23 kilometer, de 1400 hoogtemeters in combinatie met de weersvoorspelling baarde me zorgen…
plattegrond

Wordt vervolgd.

Foto header: Harm Dommissie Photography

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!